Posts tonen met het label oliebollen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oliebollen. Alle posts tonen

vrijdag 1 januari 2010

Prettig uiteinde; goed begin!

Het is donker. Ik zet mijn fiets dubbel op slot tegen een boompje langs de Rotte. Hier in Rotterdam ‘kejje’ niet voorzichtig genoeg zijn. De fietsen worden hier soms onder je kont vandaan gejat. Deze oudejaarsavond zit ik bij Hennie. Er komen d’r nog een paar die ik ken. Hartelijk, luid en bijzonder schel, heet Hennie mij welkom. Nog geen seconde nadat ik op de bel druk: ‘Hallo Jees, leuk dat je er bent, kom boven,’ schalt ze. Drie hoog staat Hennie met in haar linkerhand een glas en in haar rechterhand een flesje wijn: ’Wat wil je drinken Jees, een wijntje zeker?’
’Neen, Hennie, doe mij maar eens een lekker kopje thee; heb je groene thee?’
‘Natuurlijk heb ik geen groene thee en als je zoiets wil, dan moet je dat maar van je eigen huis meenemen naar hier. Ik ga niet van die achterlijke groene thee kopen, als je dat maar weet; altijd wat bijzonders jij.’
‘Nou zeg, ‘t was maar een geintje hoor, geef me maar eens gauw zo’n heerlijk Saint-Emilionnetje van je.’
Ger, Thea en Sjon zijn al aan het oliebollen. Op de driezitter plof ik neer naast Ger. Net als ik tegen Thea iets zeg over haar weliswaar erg leuke maar zeer ’s zomerse truitje, buigt Ger opeens schuin voor me langs en terwijl hij met zijn hand op mijn knie steunt, werpt hij een blik op de vloer voor me:
‘Gatverdamme, Jees, kijk, dààr Jees, gatverdamme, stront, bovenop je schoen. Ik ga hier echt van over mijn nek,’ walgt Ger en in zijn opwinding sprietsen enkele stukjes oliebol uit zijn mond bovenop de stront.
Bij het op slot zetten van mijn fiets daarstraks, moet ik, ongemerkt, met de punt van mijn linkerschoen in een flinke hoop stront zijn geschoven. Ger kijkt over zijn schouder de woonkamer in en wijst mij, iets te luidruchtig en jolig nu naar mijn zin, op het spoor dat ik bij binnenkomst heb achtergelaten.
Terwijl de anderen gezellig ‘mens erger je nieten’ maak ik de boel schoon.
Als gevolg hiervan zien voor mij alle hapjes er deze avond alleen van een afstand lekker uit. Zodra ik ze in mijn hand neem en richting mond beweeg, ruik ik dat zure en voel ik het begin van kokhalzen. Alleen de vele wijntjes zijn vanavond goed binnen te houden, zo goed zelfs, dat ik er op weg naar huis gewoon weer intrap.

donderdag 31 december 2009

Oudejaarsavond

Nog niet eerder mocht ik opblijven op oudejaarsavond. Pappa is niet thuis, hij vaart heen en weer tussen Rotterdam en New York op de ‘Rotterdam’, zijn werk is pantrybediende. De buren naast ons vragen of we bij hun feest komen vieren. Ma en ik dan, mijn zusjes zijn daar nog te klein voor. Snip en Snap komt op tv. Wij hebben geen tv. De huiskamer zit stampvol. De meeste ken ik niet. De buurman, buurvrouw en Gerda ken ik natuurlijk wel, met Gerda speel ik soms; ze is ook zeven. Ze hebben ook een grote zoon, die heb ik wel eens gezien maar die is er bijna nooit, Karel heet hij, ………..ik heb mijn moeder wel eens horen zeggen dat Karel van een andere man is…..maar wie die man precies is, dat weet ik echt niet……..misschien is die andere man er vanavond ook wel.
‘Geef de mensen eens netjes een handje, Robbie’ zegt mijn moeder. Er staat veel eten op tafel: oliebollen, appelflappen, gebakken bananen en een halve kerstkrans….zo een hadden wij er ook met Kerstmis. Iedereen heeft al wat te drinken, de meesten hebben koffie….Gerda drinkt melk. De tv staat aan maar er is niemand die kijkt…….er wordt hard gepraat om boven het geluid van de tv uit te kunnen komen.
Ik heb hier nog geen kerststal gezien ……… bij ons thuis hebben we een stom klein kerststalletje……..in de kerk en bij opa en oma van mama hebben ze een grote kerststal, machtig mooi.
Ze zullen hier wel helemaal geen kerststal hebben; onze buren komen nooit in de kerk…..daar heb ik ze tenminste nog nooit gezien en volgens mij mag je dan ook geen kerststal hebben.
Ma gaat vlug naast Karel zitten …… tegen mij zegt ze dat ze hem ‘een leuke knul vindt’….hij doet ook wel leuk tegen mij……..hij lacht en gooit mijn haar een beetje in de war……ik geloof dat hij dat grappig vindt om te doen………hij lacht nu tenminste nog beetje harder ……….. ik lach ook….. maar zonder geluid ………… hij is wel aardig, geloof ik.
Karel vraagt dan: ‘Wat wil jij snoepen, Robbie? Een stukkie kerstkrans of een oliebol of ………..nou zeg het zelf maar…..
’ehhhhhhhh ………een stukkie kerstkrans’ zeg ik ……………dan snijdt hij een stuk af …..groot…..zo’n groot stuk heb ik nog nooit op…..lekker……en een bijzondere smaak…….ze zeiden wel wat voor smaak……maar dat weet ik nu niet meer.
Karel strooit flink wat poedersuiker op een oliebol en geeft die aan mama………’lekker, Karel, dankjewel, lief van je.’ Karel neemt er zelf ook een. Ik neem er dadelijk ook een…of twee…..met veel poedersuiker, denk ik.
Op de televisie zit een zogenaamde Chinees zogenaamde goocheltrucjes te doen. Niks aan.
Mama zit met haar been tegen Karels been en zijn arm ligt over de leuning van mama’s stoel. Ze praten, lachen, drinken, eten. Ik mag een kroket pakken van het blad….en nog een……dan komt Snip en Snap op tv en de schaal met kroketten blijft dicht bij mij op tafel staan………Snip en Snap is leuk …….Snip zegt met een grappig gek stemmetje: ‘Ik weet een raadsel: ’Het is niet mijn broer…..maar toch is het een zoon van mijn vader, rara wie ben ik?’ allemaal lachen ze hier in de huiskamer, ik ook natuurlijk, vooral dat stemmetje is leuk; ik eet nog wat kroketten, als ik Snip met dat stomme stemmetje hoor zeggen ‘ik draai een boutje aan een nippeltje van een transistortje’ en echt waar …… iedereen schatert het hier uit van het lachen……….en die kroketten …..nou……..misschien heb ik er nu wel iets veel van op…………het lijkt wel of ik moet kotsen.
Ik zoek mama maar die zit niet meer op haar plaats…..Karel ook niet……’
Ik vraag aan de buurman:’Waar is mama.’ En net als ik ‘mama’ heb gezegd, komt alles er in een keer uit.
Gelukkig is mam er snel bij, ze was even boven met Karel…….
Er is vuurwerk; er worden kerstbomen verbrand voor de deur; er wordt geproost op het nieuwe jaar en gezoend; iedereen is aan het zoenen behalve mam; zij dweilt mijn kots op en brengt me naar bed.
De beste wensen voor 1958 hoor ik iedereen zeggen…..de eerste paar weken van 1958 ben ik kotsmisselijk; voor mij geen kroketten meer.