PINK FLOYD

Gisteravond moest ik het doen zonder cannabis. Ik was in Delft. In theater de Veste is een optreden van een coverband van Pink Floyd:  Pink Project. Ze hebben de reputatie de beste ‘tribute’ band in Nederland te zijn. Bestaan al 25 jaar. De groep geeft een geweldig concert. Zonder meer. Ze doen het prima.

Maar dit Pink Project doet me de originele Pink Floyd niet vergeten. De laatste keer dat ik de echte Pink Floyd zie optreden is in 1988 in de Kuip. Ik ben er ook bij in september 1969, dan spelen ze in de Doelen en op 28 juni 1970 als ze optreden in Kralingen op het Holland Pop Festival.

Vooral optreden van de groep in de Doelen is indrukwekkend.   Ze spelen : Astronomy Domine – Fat old sun – Cymbaline – Atom heart mother – The embryo Green is the colour / Careful with that axe, Eugene – Set the controls for the heart of the sun – A saucerful of secrets. In die relatief kleine Doelenzaal met die perfecte akoestiek  is de muziek van Pink Floyd overdonderend. Door de muziek van de groep raakt je in een soort gewichtsloosheid. Elke vezel van je lijf wordt er door geraakt.

Het optreden in het Kralingse Popfestival is van een heel ander kaliber. Ook beregoed. Dit optreden is in de open lucht, bijna in het bos, aan de Kralingse Plas en … het belangrijkste: het speelt zich af tegen de ochtend. Als ze het ijzersterke nummer  ‘Set the controls for the heart of the sun’ spelen, tussen 5 en 6 uur ’s ochtends, komt tegelijkertijd, de zon op. ‘Set the controls …’ is tevens het laatste nummer van de set die de groep deze avond speelt. Ze spelen:  Astronomy Domine – Green is the colour / Careful with that axe, Eugene – Atom heart mother-A saucerful of secrets – Interstellar Overdrive– Set the controls for the heart of the sun.

Het hele Kralingse Popfestival is voor mij überhaupt heel bijzonder en onvergetelijk omdat ik daar ben met mijn eerste grote liefde. Twee jaar later trouw ik met haar. We zijn daar dol op elkaar en genoten van het hele gebeuren in het Kralingse Bos.  Het is prachtig weer. Vrijwel iedereen loopt half in zijn blootje, wat ook weer goed uitkomt als het een heel enkele keer stortregent.

De top van de pop is aanwezig: naast Pink Floyd natuurlijk, Led Zeppelin, Mungo Jerry, Jefferson Airplane, Soft Machine, Santana en de Nederlandse top bands Focus,  Ekseption en CCC  inc.

Het zijn niet alleen de bands die het festival legendarisch maken, ook de bezoekers. Als het  evenement op vrijdag 26 juni 1970 begint, gooien die alle remmen los. Al gauw komen de ‘stickies’ tevoorschijn en wordt er flink geblowd. In alle openheid. Het illustreert de veranderende opvattingen over druggebruik. Softdrugs als hasj en marihuana zijn minder schadelijk voor de gezondheid. Het handel en het gebruik zouden daarom niet strafbaar moeten zijn. Op het Holland Pop Festival wordt druggebruik geen strobreed in de weg gelegd.  Cannabis helpt me de Pinkfloydervaring  overweldigend te maken.

Gastvrij

Verrot koud is het geworden. Mijn vriendin Cora en ik zijn bibberend op weg naar huis. Het feest was zo leuk dat we de tijd vergaten. De laatste bus is net weg dus moeten we het hele eind lopen. Zonder jas koelen we in onze bezwete kleren snel af. We houden elkaar stevig vast. In de smalle, donkere en verlaten straatjes achter het Centraal Station komt ons een stel tegemoet. Het spiegelbeeld van mij en Cora: hij, gekleed in strakke spijkerbroek en T-shirt; zij in een lange bloemetjesjurk. Hij, lang, donker krulhaar. Zij lang, steil, blond haar met bloemetjes er in.
Ook zij bibberend van de kou.

Het stel vraagt de weg naar de jeugdherberg. Voor Cora en mij maakt het niets uit dat ze Duitsers zijn. Niet alle Duitsers zijn klootzakken, toch? Cora en ik wisselen razendsnel een blik van verstandhouding: “De jeugdherberg is hier wel erg ver vandaan en ons huis hier heel dichtbij, dan kunnen ze toch net zo goed….”:
“Weet je wat, komen jullie maar ‘bei uns zu Hause schlafen’.”
We hebben ruimte genoeg en zijn zelf op onze liftvakanties in het buitenland ook vaak aan een slaapplek geholpen. Het stel is dolblij. Wij ook, omdat we eens een keer iets terug kunnen doen.
Thuisgekomen drinken we, om een beetje warm te worden, een flesje wijn. Ze komen uit Frankfurt en zijn hier op doorreis naar Amsterdam. De vrouw blijkt zwanger, hoewel daar nog niets van te zien is. Met die zwangerschap is het stel allerminst gelukkig. Ze zijn op weg naar de abortuskliniek in Amsterdam.
De wijn heeft ons wat opgewarmd en slaperig gemaakt. We vertellen onze gasten dat we de volgende dag om zeven uur op moeten voor ons werk. Op de keukentafel zetten we wat klaar voor hun ontbijt en verder moeten ze maar zien hoe laat ze willen vertrekken.

Onze eerste indruk bij thuiskomst ’s avonds is, dat ze het huis keurig hebben achtergelaten. Ze hebben de afwas gedaan, het bed netjes afgehaald; de dekens en lakens opgevouwen…….eigenlijk niet meer dan normaal.
Als achtergrondmuziekje bij het lezen van de krant, wil ik een pinkfloydje opzetten maar wat ik wil horen zit er niet bij.
“Aan wie heb jij Ummagumma uitgeleend, Cora?”
“Aan niemand.”
“Shit, ‘A saucerfull of secrets’ is er ook al niet,”
Langzamerhand kom ik er achter dat alles van Pink Floyd en nog een aantal van onze favoriete elpees: Dylan, Stones, Mayall, weg zijn. Aan het eind van de dag maken we de balans op: behalve een flink aantal waardevolle elpees, is ook zo’n kleine driehonderd gulden cashgeld gejat. In onze naïviteit hebben we gastvrij onderdak geboden aan een koppel ‘Schweinhunde’, dat waarschijnlijk gedeeltelijk met onze poen hun ongewenst klein ’Schweinhuendschen’ laat afdrijven. Dat laatste vind ik al met al nog het minst erge.