Aarzelend schuifelt Hanny de badkamer in. Carlos staat te neuriën onder de douche. 'Zou hij wel willen, dat ik er bij kom staan?'
‘Best leuk als ze er ook onder komt,’ denkt hij.
‘Maakt niet uit. Of hij het nou wel of niet leuk vindt, ik doe
het gewoon!’ Ze is nog aangekleed. Alleen het geluid van water is te horen. Ik
zeep haar groene craquelé bloes in.
‘Kleed je je niet uit, lieverd?’ Zwijgend knoopt ze haar bloes los. Doet ze
haar spijkerbroek uit. Het zwempak zit wat strak om haar lijf. Overtollige
kilootjes van na de zwangerschap.
Ze is anders als voorheen … niet meer ‘de oude Hanny’.
Vrolijk, levendig, gezellig was ze altijd. Stilletjes is ze nu. Elders met haar
gedachten. Sombere gevoelens. Heel begrijpelijk. Het kindje, dat ze negen
maanden bij zich droeg, een jongetje, is
bij zijn geboorte overleden. Gewurgd door zijn eigen navelstreng. Komt de
verloskundige drie minuten eerder dan is er niks aan de hand. Maar wat heb je
er aan om iemand de schuld in de
schoenen te schuiven. Het kleine mannetje is dood. Vreselijk. Maar niks meer aan
te doen.
Hanny knijpt aanstaande vader Ludo, bont en blauw tijdens
de bevalling. Hier en daar zelfs tot bloedens toe. Samen puffen ze er flink op
los … en eindelijk … daar is hij dan, de baby. Eerder dan Hanny ziet hij: deze
baby is zwart. Ludo en Hanny zijn allebei spierwit. In één seconde verdampt Ludo
‘s compassie met Hanny en haar baby .. haar baby … niet de zijne.
’Carlos!’ schreeuwt hij uit. Hij rukt zijn arm los uit haar
omklemming … ’dat jong is niet van mij. Hij is van Carlos, godverdomme, de
klootzak. Ik maak hem af!’
Voor Ludo is het over en sluiten. Alles wat hem hier bond is
in een klap verdwenen. Hij stapt naar buiten. Klapt de deur achter zich dicht.
Laat Hanny in wanhoop achter.
Haar trouwe Ludo zal ze nooit meer zien. Tijdens de
zwangerschap is Ludo een voorbeeldige aanstaande vader. Niets is hem te veel.
Hij doet de laatste twee, drie maanden, het hele huishouden, naast zijn drukke
fulltime baan.
‘Lieve schat,‘ zegt hij, ’je doet gewoon alleen wat je aan
kunt en de rest laat je voor mij liggen.
Vind ik helemaal niet erg.' Ludo doet wat hij belooft! Ze doen zwangerschapsyoga:
'samen leren puffen'. Normaal gesproken heeft hij een pesthekel aan dat
zweverige yogagedoe. Nu doet hij het graag voor haar.
Sedert de bevalling nu
bijna een maand geleden heeft Carlos haar niet meer zien lachen. Hanny is nog
steeds depressief. Logisch. Ze laat zich
graag door me wassen, dat ontspant haar wat, merk ik. Ik bevrijd haar eerst uit
haar knellende badpak. Zeep haar lijf in. Ik verbaas me nog steeds over haar
kleine borstjes. Mijn morbide geest
maakt borsten blijkbaar groter dan ze in werkelijkheid zijn. Ik spoel de
zeepresten nog even van haar af, voordat
ik uit de douche stap. Hanny blijft nog heel even staan poedelen en komt er dan
onder vandaan. Ze vindt het fijn als ik
haar afdroog.
