EVEN IN BLIJDORP

Even in Blijdorp I

 Druilerig en  rond de achttien graden: ideaal voor een ochtendje dierentuin Blijdorp. Er is weinig toeloop en dan zijn de dieren juist het meest actief. Met een vrolijkmakend elan spettert en tettert het jonge olifantje in zijn ruime waterpoel. Ondeugend spuit hij andere olifanten en dierentuinbezoekers nat.

“Leuk hè, die olifantjes, Jacco?”, die op mamma’s bovenbeen zit. Maar peuter Jacco heeft alleen maar oog voor het kleuterklasje even verderop. Hoe de kinderen praten,  tegen elkaar opbotsen, snoepen,  lachen, gillen, wijzen, springen, Jacco lijkt niets te ontgaan.

‘Vind je het leuk, Jacco?’ vraagt mamma, die zelf helemaal in de ban is van het olifantje.

Ja, knikt hij enthousiast. Hij vindt het geweldig.

 

Even in Blijdorp II

 Een endje verderop loopt de tijger zijn rondjes……..in zijn namaakjungle; een gepantserde glaswand van drie  hoog bij vijf breed scheidt tijger en bezoeker van elkaar. De tijger heeft er blijkbaar ineens lol zin in om vlak langs de glasplaat heen en weer te lopen. Petertje loopt aan de bezoekerskant in het temp van de tijger mee. Stopt als de tijger stopt. De tijger stopt als   Peterje stopt. Hij en de tijger maken geen geluid. Petertje kijkt niet op of om. Is één met de tijger.

‘Kom Peter, kom’, … maar hij hoort niets of wil niets horen  … en als zijn moeder hem bij zijn arm beetpakt , rukt hij zich gelijk weer los.

 

Even in Blijdorp III

Het terras staat er nog net zo bij als eind gistermiddag.  De tafels en stoelen zijn smerig en zeiknat van de regen van vannacht. Die regen is niet voldoende geweest om de vogelpoep van het terrasmeubilair af te spoelen.

Heel even laat ik mijn koffie onbewaakt achter … wat servetjes halen om mijn tafel schoon te maken. Vogels lusten geen koffie, godzijdank. Anders had ik inmiddels geen koffie meer gehad. Spreeuwen, kauwen, kraaien, merels, meeuwen, duiven staan hier in tientallen klaar om jacht te maken op elke koekkruimel.

‘Dit is natuurlijk wel de dierentuin’, zeg ik bij mezelf. Toch jaag ik die brutale meeuwen weg.  Bijna snaaien ze mijn boterham met kaas, met plastic zakje en al, uit mijn handen.

Aan het tafeltje naast mij zit een inburgeringsklasje, 6 vrouwen, drie  kinderen, waarschijnlijk alle drie van één moeder … volgens mij is het een drieling. Ik geef een servetje aan een van de dames. Haar stoel is vies. Ze pakt het servetje aan, maakt haar stoel schoon, legt haar jas op de zitting en ploft op de stoel neer.

 

Vier momenten in Blijdorp

Druilerig en rond de achttien graden: ideaal voor een ochtendje dierentuin Blijdorp. Er is weinig toeloop en de dieren zijn dan meestal actief. Met een vrolijkmakend elan spettert en tettert de jonge olifant in zijn ruime waterpoel. Ondeugend spuit hij andere olifanten en dierentuinbezoekers nat.
“Leuk hè, die olifantjes? Jacco”, die op mamma’s bovenbeen zit. Maar peuter Jacco heeft alleen maar oog voor het kleuterklasje even verderop en zijn moeder. Hoe de kinderen praten, tegen elkaar opbotsen, snoepen, lachen, gillen, wijzen, springen, Jacco lijkt niets te ontgaan.
Of vind je het niet leuk? Vraagt mamma, die helemaal in de ban van het olifantje is.
Ja, knikt Jacco enthousiast. Jacco vindt het geweldig.

Een endje verderop loopt de tijger zijn rondjes……..in zijn namaakjungle; een gepantserd-glas-wand van drie hoog bij vijf breed houdt tijger en bezoeker apart.
De tijger heeft er ineens zin in om langs de glasplaat heen en weer te gaan lopen. Petertje loopt aan de bezoekerskant met hem mee. Houdt zijn tempo bij. Stopt als de tijger stopt. Tijger stopt als de Peterje stopt. Hij en tijger maken geen geluid. Kijkt niet op of om. Is een met de tijger.
Kom Peter, kom,………… Peter hoort niets……………en als zijn moeder zijn arm pakt, trekt hij die gelijk weer terug.

Het terras heeft nog alles van de voorgaande nacht. De tafels en stoelen drijfnat. De regen is niet voldoende geweest om de vogelpoep op het terrasmeubilair af te spoelen. Heel even laat ik mijn koffie alleen……wat servetjes halen voor het schoonmaken van de tafel. Vogels lusten geen koffie, godzijdank. Anders had ik inmiddels geen koffie meer gehad.
Spreeuwen, kauwen, kraaien, merels, mussen, duiven staan hier in tientallen klaar om elke koekkruimel op te pikken.
‘’Dit is natuurlijk wel de dierentuin’’, zeg ik tegen me zelf. Toch jaag ik die opdringerige jatmozen weg, wanneer ze bijna mijn boterham uit mijn handen graaien.

Een inburgeringsklasje, 6 vrouwen, drie kinderen, misschien wel van één moeder, dat kan ik niet zo gauw zien. Ik geef een servetje aan een van de dames die een vieze stoel heeft. Ze neemt het aan, maakt haar stoel schoon en gaat dan zitten op haar jas die ze op die stoel legt.