Aan de ene kant is ze hartstikke geïntegreerd. Ze praat bijna plat Rotterdams. Gaat vrijwel uitsluitend om met Nederlanders. Kiest zelf haar partner. Anderzijds voelt ze zich als oudste vrouw in het gezin verplicht om moeders taken over te nemen. Ze belt haar chef. Ze komt iets later op haar werk … iets. Iets … wordt twee en een halfuur. Minon is moe. Haar moeder is ernstig ziek; moest met spoed naar het ziekenhuis. Minon ging mee met de ambulance. Vanaf nu moet ze voor het gezin zorgen. Er zijn nog twee kleine zusjes, een jonger broertje en papa natuurlijk. Naast haar 50-urige werkweek en haar studie economie aan de Erasmus, zal ze nu ook het huishouden moeten doen. En … wat doet papa eigenlijk? Niets … nou ja , niet niets natuurlijk. Hij werkt al hard genoeg bij het schoonmaakbedrijf, van ’s ochtends 6 tot ’s avonds 6.
Familie woont allemaal in Turkije. Kennissen? Nauwelijks. Papa
is hier al sinds 1970. 17 was hij toen. Kwam hier samen met een vriend. Die is al
weer een paar jaar dood. Minon heeft
niet alléén Túrkse vrienden of vriendinnen. Van alles wat. Uithuwelijken??? Daar
hoeven ze bij haar niet mee aan te komen. Ze kiest zelf haar man wel uit … tja …
uiteindelijk wordt ze toch verliefd op een Turk.
Minon streelt zich glimlachend over haar buikje, dat zich
vertoont tussen haar korte rose truitje en haar afgezakte jeans. Ze is
duidelijk trots op dat buikje…haar baas heeft een grote dikke pens … niet echt iets
om trots op te zijn …
Het is dubbel feest.
Met haar moeder gaat het weer iets beter en … Minon gaat trouwen! Daarom
trakteert ze op baklava. Een Turkse lekkernij: baklava bestaat uit laagjes
filodeeg, wat lijkt op bladerdeeg, gevuld met gemalen stukjes noot … Minon kiest
voor pistachenootjes als vulling. Haar baas slaat de traktatie niet af. Ook
haar collega’s vergeten nu duidelijk even hun plofbuiken. Ze proppen hun monden
zo vol als maar kan. Minon houdt zich in. Ze werpt, terloops, een tevreden blik
op haar kleine buikje en eet een piepklein stukje van het lekkers.
