Ineke was mijn collega; tegen mijn zin overigens. Ik hoefde haar niet….had liever een vriendin van me die ook solliciteerde. Ineke is wel een mooie meid. Ik zie haar nog op kantoor met een lange, witte doorschijnende jurk over de gang lopen….. ‘mooie doorschijnende jurk,’ zeg ik. Ze klapt meteen voor een half jaar dicht………
Vier jaar hebben we heerlijk samengewerkt…..en nu hebben we elkaar een jaartje niet meer gezien. We hebben een afspraak……..om half twee is ze vrij…..ze is directiesecretaresse bij AGV verzekeringen. We drinken thee bij Hazzebazz ….twee kopjes. Ik weet veel van haar……van haar moeder…… van haar affaire op de zaak…. van haar scheiding. Zij weet nogal wat van mij…..van de relatie met mijn vrouw……van mijn psychoses en die van mijn zoon en de vervelende gevolgen daarvan. Wij praten er niet over met anderen….alleen met elkaar.
Toch is het meestal saai, zoals dit theedrinken nu. Het spettert nooit. Waarom niet? Ineke zegt ronduit dat het komt omdat ik eigenlijk liever met haar naar bed zou gaan, dan dat ik kopjes thee met haar drink……....zou ze best eens gelijk in kunnen hebben…... hoewel ik daar in de Hazzebazz niks geen kriebeltjes voelde. Dat zegt nog helemaal niks, want het komt bij mij nogal eens voor dat, wanneer ik, na een gezellig samenzijn met een leuke vrouw, in mijn bedje lig, mijn fantasie een beetje op hol slaat....en dat leidt dan uiteindelijk weer(eerlijk is eerlijk) tot zelfbevrediging, de ene keer wat wilder dan de andere keer. Dus ja, ik merk wel, hoe het dan vanavond allemaal gaat, wat Ineke betreft.
Van Rene is ze dus gescheiden….hij is vooral te saai……..te thuiszitterig….……..hij sputtert niet tegen….........…seksueel stelt hun relatie toch al niet zo veel voor……(hij heeft zeker 3 keer per week zin; zij hooguit eens per maand)…………….zoon SanneJan (13) wordt fifty-fifty opgedeeld tussen paps en mams. Ineke en Rene wonen vijf minuten lopen van elkaar en gaan ‘……….nog gewoon…………’met elkaar om.
De muziek staat veel te hard in Hazzebazz; nu is André Hazes’ ‘een beetje verliefd’ voor mij al gauw te hard….gelukkig zetten ze hem wat zachter als ik er om vraag.
Ze pakt wat foto’s: ‘hier, mijn nieuwe vriend Herman’……Ineke ligt met haar hoofd op zijn schoot……
’Niet bepaald een schoonheid,’ zeg ik
Ze trekt wit weg………’Je bent gewoon jaloers.’
De andere foto’s die ze me laat zien: allemaal Ineke, haar poenerige zus Thea en haar zoon SanneJan, op vakantie op Bonaire: duiken, zwemmen, bootje varen, liggen op een dolfijn…
Sannejan ……..tegenwoordig met lange haren…..dertien jaar zal hij nu zijn, hoewel zijn lengte ouder doet vermoeden.
Ze is rustiger geworden, Ineke, dat wel. Ik heb het gevoel dat ze eigenlijk alleen maar behoefte heeft aan een schoot waarop ze haar hoofd kan leggen; meer niet.
Haar hoofd op een schoot.
Haar moeder is alcoholiste….nu al weer acht jaar dood……haar vader kent ze niet eens …als jong meisje moet ze voor Thea, haar vier jaar jongere zusje zorgen. Stelen, liegen en bedriegen moet ze om met zijn drieën te kunnen overleven. Ook de drankvoorraad voor haar moeder moet aangevuld ter voorkoming van moeders razernij.
De muziek van mijn zoon Rik (op mijn mp3 speler) vindt ze prachtig. Haar zoon speelt ook gitaar en zingt………….is fan van de Red Hot Chilli Peppers. Ik ken niks van die groep.
Ineke wordt accountmanager ……ze maakt die chef salarisadministratie Herman de Vrouw helemaal gek …..hij geeft haar kansen in het bedrijf….(en..... veel te veel salarisschalen). Ze laat Herman, een misselijk makend rood onderkruipsel, in de waan dat hij ooit bij haar zal scoren….en ze blijft groeien.
Nu staat Herman dankzij zijn eigen wanbeleid op straat….. tegelijk met Ineke. Ze zit nu bij de concurrent hier vlak naast Hazzebazz.
Het enige dat ik haar kan melden is, dat ik sinds mijn psychoses stabiel ben, maar niet meer zo fantasierijk, creatief; het lijkt wel of de medicijnen de leuke spannende dingen uit mijn hoofd wegfilteren. Ik merk wel of er vanavond nog wat gebeurt.
Ik reken af…….vier thee…… negen euro twintig…. het is toch bezopen!
Drie luchtkusjes ten afscheid.
Posts tonen met het label psychose. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psychose. Alle posts tonen
zondag 29 november 2009
vrijdag 23 oktober 2009
De weg kwijt
Patat, boontjes, biefstuk en een chocoladepuddinkje toe.Dat is wat we eten vandaag. Ondanks de inspirerende en oorverdovend harde klanken van de Red Hot Chili Peppers. Chaos in mijn kop....en dat komt beslist niet door de muziek. Eerst mijn moeder (74) dood; nu zit mijn zoon Bram (24)ineens in een psychose, zijn derde in twee jaar. Het moet wel wat met elkaar te maken hebben. Zijn psychose en haar dood. Hij hield zo veel van z'n oma. Vorig jaar raakte hij in een ellendige crisis nadat Paula, zijn vriendin het uitmaakte. Mijn mobiel trilt in mijn broekzak....
Bram zit als een gek op de snoeiharde muziek van de Chili Peppers, een sollicitatiebrief te schrijven. Geen gemakkelijk baantje. Zeg maar gerust: totaal geen kans: directeur van een verzekeringsmaatschappij. Hij heeft er zelf geen enkele twijfel over dat hij daar wordt aangenomen…...........hij weet ook al dat hij geen genoegen gaat nemen met minder dan 3000 euro netto per maand en hij heeft ook al een leuk leasewagentje uitgekozen. Het is zonder twijfel ook de hoogste tijd voor zijn pillen!
Het weekend gaat hij met zijn vrienden naar het popfestival van Dour bij Brussel met optredens van onder andere U2, Greenday en the Levellers. Van zijn vrienden hoor ik dat hij drie dagen, zonder nachtrust gefeest heeft; bij de dames was hij niet weg te slaan…........trouwens, als ik zijn vriend Bertus mag geloven, de dames ook niet bij hem. In de trein terug is niets Bram te dol, ook al is het half zeven in de ochtend, hij stripteast en hij zingt voor zijn ingedommelde medereizigers zijn versie van ‘Een beetje verliefd’................ dat zijn optreden verloren gaat in het gesnurk van de andere reizigers, kan Bram helemaal niks schelen. Hij gaat door de entertainer te spelen door brutaal op schoot te gaan zitten bij een niet onappetijtelijke dame, die Bram tot dat moment met een geamuseerde glimlach gadeslaat. De dame werpt hem echter resoluut van haar schoot en trekt in één beweging aan de noodrem. Afin…..Bram eindigt op het politiebureau in St. Job in het Goor. Bertus is bij hem gebleven en heeft de boete van 300 euro voorgeschoten.
Nog uitbundiger komt hij thuis dan hij in de trein al was……en gaat enthousiast naar mijn balkon (op 16 hoog), kraait hosanna over het fantastische uitzicht, (dat hij overigens al minstens honderd maal gezien heeft) en zegt zeker te weten dat hij op zijn pootjes terecht komt als hij van het balkon af springt. ‘Ik zal het nu niet gelijk doen, wees niet bang, ...........…..maar er komt natuurlijk een dag, dat ik dat eens ga uitproberen’
Het lijkt Bram zelf trouwens geen gek idee zich te laten opnemen. Hij slaapt de laatste tijd niet zo best, voelt een psychose aankomen. Prima eigenlijk, dat hij zelf met dit idee komt …..alleen heeft hij dus zelf niet in de gaten dat hij er al midden in zit.
In het crisiscentrum kan Bram meteen terecht en een dag later is er plek voor hem in het multifunctioneel centrum (MFC) van Bavo-Riagg. Het is en blijft voorlopig een vrijwillige opname.........…dus als hij weg wil, gaat hij en mag hij weg…..ook al is hij een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Een ongeleid projectiel is hij in deze toestand. Bij zijn vorige psychose heeft hij nota bene in het ziekenhuis een verpleegkundige het ziekenhuis in geslagen (dat kan eigenlijk helemaal niet, maar ja....). Die verpleger heeft met een gebroken jukbeen, een verbrijzelde oogkas en een schedelbasisfractuur bijna een jaar zijn werk niet kunnen doen……..Bram kan zich daar niets meer van herinneren.
Met het verstrijken van de tijd in de Bavo wordt hij wantrouwiger, opstandiger, en kritischer…in feite: banger...... we kunnen er op wachten………………en ja, ………… de volgende avond verdwijnt hij uit de BAVO en bivakkeert op straat. Waar? Geen idee. Van buren uit de straat waar Bram woont horen we dat hij vannacht op de stoep voor zijn huis heeft zitten mediteren en daarbij hard zong.
Nu belt hij me....... boos omdat ik hem vannacht rond twee uur straal voorbij liep op het Marconiplein. ‘Ik lag verdomme vannacht in mijn bed , jongen……maar …eh waar ben je nu eigenlijk, Bram?’
'Oh, Pa, ik zit nu op het politiebureau. Je moet me komen halen; ze laten me niet alleen gaan, ze zijn er bang voor dat ik dan de weg weer kwijt raak. De politie pakte me op bij de Mercedes dealer............wil een proefritje maken met een van die nieuwe modellen ……..ik loop daar de showroom binnen .......stap in zo'n chique auto ........tot mijn verbazing zitten de sleuteltjes er gewoon in..........start de motor...trap de koppeling in.......... zet hem in zijn een............geef een beetje gas......laat de koppeling langzaam opkomen en ....ga stapvoets vooruit...........en dan gaan ze me toch ineens een partij vervelend doen tegen me. Een beer van een vent trekt me uit de auto, neemt me in de houdgreep en roept tegen een blonde mevrouw verderop dat ze de politie moet bellen. Ik zeg dat ik alleen maar een proefritje wil maken, meer niet......eerst denken ze dat ik een autodief ben........later trekken ze gelukkig een beetje bij......en als ik door de politie meegenomen wordt krijg ik een sleutelhanger mee van die blonde mevrouw.....een sleutelhanger met een leuk rood mercedesje er aan.'
Een rampzalige storm als deze verlamt me. Ik verkramp. Gevoelens roeren zich niet meer. Kunnen zich niet roeren. Daar is geen ruimte voor. De storm raast voort…...…nu ook in mijn kop.......ik neem drie lorazepammetjes in en neem er net zo veel mee voor Bram. Als twee zombies lopen we van het politiebureau naar huis. We eten straks iets makkelijks: Brams lievelingsmenu: patat, bonen, biefstuk en een chocoladepuddinkje toe. Daarna gaat mijn zoon weer als een speer naar de Bavo.
Bram zit als een gek op de snoeiharde muziek van de Chili Peppers, een sollicitatiebrief te schrijven. Geen gemakkelijk baantje. Zeg maar gerust: totaal geen kans: directeur van een verzekeringsmaatschappij. Hij heeft er zelf geen enkele twijfel over dat hij daar wordt aangenomen…...........hij weet ook al dat hij geen genoegen gaat nemen met minder dan 3000 euro netto per maand en hij heeft ook al een leuk leasewagentje uitgekozen. Het is zonder twijfel ook de hoogste tijd voor zijn pillen!
Het weekend gaat hij met zijn vrienden naar het popfestival van Dour bij Brussel met optredens van onder andere U2, Greenday en the Levellers. Van zijn vrienden hoor ik dat hij drie dagen, zonder nachtrust gefeest heeft; bij de dames was hij niet weg te slaan…........trouwens, als ik zijn vriend Bertus mag geloven, de dames ook niet bij hem. In de trein terug is niets Bram te dol, ook al is het half zeven in de ochtend, hij stripteast en hij zingt voor zijn ingedommelde medereizigers zijn versie van ‘Een beetje verliefd’................ dat zijn optreden verloren gaat in het gesnurk van de andere reizigers, kan Bram helemaal niks schelen. Hij gaat door de entertainer te spelen door brutaal op schoot te gaan zitten bij een niet onappetijtelijke dame, die Bram tot dat moment met een geamuseerde glimlach gadeslaat. De dame werpt hem echter resoluut van haar schoot en trekt in één beweging aan de noodrem. Afin…..Bram eindigt op het politiebureau in St. Job in het Goor. Bertus is bij hem gebleven en heeft de boete van 300 euro voorgeschoten.
Nog uitbundiger komt hij thuis dan hij in de trein al was……en gaat enthousiast naar mijn balkon (op 16 hoog), kraait hosanna over het fantastische uitzicht, (dat hij overigens al minstens honderd maal gezien heeft) en zegt zeker te weten dat hij op zijn pootjes terecht komt als hij van het balkon af springt. ‘Ik zal het nu niet gelijk doen, wees niet bang, ...........…..maar er komt natuurlijk een dag, dat ik dat eens ga uitproberen’
Het lijkt Bram zelf trouwens geen gek idee zich te laten opnemen. Hij slaapt de laatste tijd niet zo best, voelt een psychose aankomen. Prima eigenlijk, dat hij zelf met dit idee komt …..alleen heeft hij dus zelf niet in de gaten dat hij er al midden in zit.
In het crisiscentrum kan Bram meteen terecht en een dag later is er plek voor hem in het multifunctioneel centrum (MFC) van Bavo-Riagg. Het is en blijft voorlopig een vrijwillige opname.........…dus als hij weg wil, gaat hij en mag hij weg…..ook al is hij een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Een ongeleid projectiel is hij in deze toestand. Bij zijn vorige psychose heeft hij nota bene in het ziekenhuis een verpleegkundige het ziekenhuis in geslagen (dat kan eigenlijk helemaal niet, maar ja....). Die verpleger heeft met een gebroken jukbeen, een verbrijzelde oogkas en een schedelbasisfractuur bijna een jaar zijn werk niet kunnen doen……..Bram kan zich daar niets meer van herinneren.
Met het verstrijken van de tijd in de Bavo wordt hij wantrouwiger, opstandiger, en kritischer…in feite: banger...... we kunnen er op wachten………………en ja, ………… de volgende avond verdwijnt hij uit de BAVO en bivakkeert op straat. Waar? Geen idee. Van buren uit de straat waar Bram woont horen we dat hij vannacht op de stoep voor zijn huis heeft zitten mediteren en daarbij hard zong.
Nu belt hij me....... boos omdat ik hem vannacht rond twee uur straal voorbij liep op het Marconiplein. ‘Ik lag verdomme vannacht in mijn bed , jongen……maar …eh waar ben je nu eigenlijk, Bram?’
'Oh, Pa, ik zit nu op het politiebureau. Je moet me komen halen; ze laten me niet alleen gaan, ze zijn er bang voor dat ik dan de weg weer kwijt raak. De politie pakte me op bij de Mercedes dealer............wil een proefritje maken met een van die nieuwe modellen ……..ik loop daar de showroom binnen .......stap in zo'n chique auto ........tot mijn verbazing zitten de sleuteltjes er gewoon in..........start de motor...trap de koppeling in.......... zet hem in zijn een............geef een beetje gas......laat de koppeling langzaam opkomen en ....ga stapvoets vooruit...........en dan gaan ze me toch ineens een partij vervelend doen tegen me. Een beer van een vent trekt me uit de auto, neemt me in de houdgreep en roept tegen een blonde mevrouw verderop dat ze de politie moet bellen. Ik zeg dat ik alleen maar een proefritje wil maken, meer niet......eerst denken ze dat ik een autodief ben........later trekken ze gelukkig een beetje bij......en als ik door de politie meegenomen wordt krijg ik een sleutelhanger mee van die blonde mevrouw.....een sleutelhanger met een leuk rood mercedesje er aan.'
Een rampzalige storm als deze verlamt me. Ik verkramp. Gevoelens roeren zich niet meer. Kunnen zich niet roeren. Daar is geen ruimte voor. De storm raast voort…...…nu ook in mijn kop.......ik neem drie lorazepammetjes in en neem er net zo veel mee voor Bram. Als twee zombies lopen we van het politiebureau naar huis. We eten straks iets makkelijks: Brams lievelingsmenu: patat, bonen, biefstuk en een chocoladepuddinkje toe. Daarna gaat mijn zoon weer als een speer naar de Bavo.
Abonneren op:
Posts (Atom)